I tak w niemieckiej nomenklaturze nazwa violi dyskantowej odnosiła się do viol, których długość korpusu mieściła się w granicach 35–45 cm, natomiast angielska terminologia w tych granicach rozróżniała aż trzy instrumenty: treble (35–37 cm) viola alta (38–40 cm) mała viola tenorowa (42–46 cm) (N. Bessaraboff, s. 255, 363). Z uwagi na to, że wymiary korpusu violi d’amore wahają się w granicach 36,5–44,5 cm, można ją przyrównać do każdego z wyżej wymienionych instrumentów.
Historia nazwy viola d’amore Viola d’amore jest określeniem włoskim, jego odpowiednikiem francuskim jest viol d’amour, niemieckim Liebegeige, a polskim – altówka miłosna lub amorka. W XVIII wieku znana również była spolszczona nazwa wioldamor ().
Dla wyjaśnienia wyrazu viola podaje się łaciński wyraz vituali znaczący skakać jak cielę (na znak radości). Istnieje także inny wyraz vitulari, który wyraża radość (bez wspomnienia cielęcia), stąd vitula oznaczająca instrument muzyczny związany z pojęciem radości. Wyraz ten ulegał kolejnym zmianom (wyrywkowo podając): vidula, viquelle, fidula, viella (fr. viella), które aż do XV w. stanowiła ogólną nazwę instrumentów smyczkowych, znanych potem aż do XVIII w. jako viola.