Alboin (zm. 28 czerwca 572) – król Longobardów, zdobywca Włoch, panował w latach 565–572. W 569 zdobył Mediolan.

300px|thumb|left|Obraz Charlesa Landseer (1859) przedstawiający scenę zabicia Alboina przez swojego giermka.

Życiorys W 565 roku, po śmierci ojca Audoina przejął władzę na Longobardami, którzy zamieszkiwali w tym czasie ziemie nad rzeką Drawą w dzisiejszej wschodniej Austrii i zachodnich Węgrzech. Na wschód od terytorium Longobardów mieli siedziby ich odwieczni wrogowie Gepidzi, z którymi z kolei sąsiadowali dalej na wschodzie Awarowie. Wkrótce po objęciu władzy Alboin zawarł sojusz z Awarami i wraz z nimi wystąpił zbrojnie przeciw Gepidom. W krwawej bitwie siły longobardzko-awarskie rozgromiły armię Gepidów, a Alboin własnoręcznie zabił ich wodza Kunimunda. Wśród łupów, jakie wpadły w ręce Alboina znalazła się Rozamunda, córka Kunimunda, którą Alboin postanowił poślubić. Decyzja ta wiele lat później miała tragiczne dla króla następstwa.