Sojusz z Awarami okazał się nietrwały. Awarowie wkrótce zwrócili się przeciw Longobardom. Alboin podjął decyzję o opuszczeniu zajmowanych ziem i wyruszeniu na południe. Dołączyła do niego część Sasów i niedobitki Gepidów. W 568 roku Longobardowie przekroczyli Alpy i wtargnęli do znajdującej się we władaniu cesarzy bizantyjskich Italii. Siły bizantyjskie nie były przygotowane do odparcia najazdu, toteż niemal całe północne i środkowe Włochy, oprócz niewielkich rejonów wokół Rzymu i Rawenny zostały podbite przez Longobardów. W 572 roku Alboin wybrał Pawię na stolicę swojego nowego państwa. Zawarł też sojusz z królem frankijskim Chlotarem I i poślubił jego córkęPraca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 58, . ClodsindęGustaw Faber, Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994, s. 73..
Longobardowie byli pierwszymi germańskimi najeźdźcami, którzy nie traktowali Rzymian jako potencjalnych sojuszników, ale jako poddanych. Alboin nie cieszył się jednak długo władzą, gdyż wkrótce po przeniesieniu stolicy do Pawii zginął zamordowany przez swego giermka Helmichisa, który działał na zlecenie jego żony Rozamundy. Zapłacił życiem za zmuszanie jej do picia, zgodnie z longobardzkim zwyczajem, z czaszki jej ojca, którego osobiście zabił.
Przypisy
Kategoria:Władcy Longobardów Kategoria:Zmarli w 572 Kategoria:Urodzeni w VI wieku