Motoszybowiec nie wszedł jednak do produkcji seryjnej w związku z zakończeniem produkcji szybowców.
Służba w lotnictwie Szybowce transportowe G-11 zostały wprowadzone do jednostek powietrznodesantowych Armii Czerwonej w okresie II wojny światowej, a do ich holowania używano samolotów SB-2, a później także Ił-4.
Używano ich przede wszystkim od połowy 1942 do lotów na tyły terenów zajętych przez Niemców, z zaopatrzeniem i bronią dla partyzantów. Szczególne nasilenie lotów tego typu miało miejsce od marca 1943, do rejonu Połocka, Biagomla i Lepela na Białorusi, które stały się „centrum” zaopatrywania oddziałów ze sporego obszaru. Szybowce po wykonaniu takiego lotu były po wylądowaniu niszczone, gdyż nie mogły powtórnie wystartować (wyjątkiem był jedyny podczas wojny lot powrotny w kwietniu 1943 szybowca pilotowanego przez Siergieja Anochina, transportującego dwóch rannych dowódców partyzanckich, wyholowanego na krótkim holu przez samolot SB-2 pilotowany przez Jurija Żelutowa). Nasilona akcja zaopatrzeniowa w tym obszarze trwała do listopada 1943, użyto w niej kilkuset szybowców, w dużej mierze G-11. Do zaopatrywania partyzantów w innych rejonach szybowców używano jeszcze w 1944. Ponadto używane były do przerzucania niewielkich grup sabotażowych na tyły wroga.