Szybowców G-11 użyto też przynajmniej w jednej operacji desantowej (na niewielką skalę), przy forsowaniu Dniepru pod Czerkasami, gdzie przerzucały działka przeciwpancerne i moździerze dla oddziałów spadochronowych.
W listopadzie 1942 radzieckich szybowców użyto do nietypowej akcji dostarczenia oddziałom pancernym walczącym pod Stalingradem niezamarzającego płynu do chłodnic („antifrizu”).
Szybowiec G-11 był uważany za udany i prawidłowy w pilotażu. Miał większą ładowność od drugiego budowanego w ZSRR szybowca, A-7 Antonowa, w jego ładowni można było transportować lekkie działa (rozłożone na części).
Opis konstrukcji Lekki szybowiec transportowy, górnopłat o konstrukcji całkowicie drewnianej, pokryty sklejką. Jego produkcja była bardzo tania, gdyż z założenia był on jednorazowego użytku. Kadłub konstrukcji półskorupowej, w przekroju zbliżony do prostokąta. Z przodu była jednoosobowa kabina pilota, z otwieraną do góry oszkloną osłoną. Za nią była ładownia długości 3,24 m i szerokości 1,25-1,36 m. Pośrodku obu burt były drzwi o wymiarach 1,2 × 0,7 m. Żołnierze desantu siedzieli na dwóch składanych ławkach wzdłuż burt. W każdej burcie były dwa małe okienka. Kabina pilota nie była oddzielona od ładowni.