10-11 tysięcy lat temu zostały odkryte w okolicach Kaczlina i Sierakowa. Ich kultura materialna wiązana jest z kulturą hamburską i świderską.
W mezolicie, środkowej epoce kamienia, około 8000-4500 p.n.e. wzrósł stopień zasiedlenia choć tereny te w przeważającej części porastały gęste lasy i występowały liczne jeziora stanowiące bazę gospodarczą dla ówczesnych ludzi. Neolit stanowił okres kiedy społeczności łowiecko zbierackie przekształcały się w społeczności rolniczo-hodowlane. W ewidencji znalezisk archeologicznych znajduje się 20 stanowisk z tego okresu. Niektóre z nich wykazują w okolicach miasta na obecność społeczności kultury ceramiki wstęgowej oraz ceramiki sznurowej.
Starożytność Rozkwit sieci osadniczej odnotowano w epoce brązu w latach 1800-650 p.n.e. Odnotowano obecność kultury grobskiej (nazwanej od wsi Grobia), która była lokalnym odłamem kultury utynieckiej, a później kultury grobsko-śmiardowskiej. Obie datowane na wczesny okres epoki brązu 1900-1500 p.n.e. W 1889 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego odnotował informacje o wykopaniu pod Sierakowem żelaznych grotów oraz popielnic z przedmiotami brązowymi.