W 1392 sąd ziemski poznański utrzymał w mocy przedstawiony przez Wichnę Sierakowską kazimierzowski dokument lokacyjny dotyczący prawa niemieckiego w Sierakowie postanawiając, że w dziedzinie tej nie ma być używane inne prawo.
W 1416 król polski Władysław II Jagiełło na prośbę wojewody poznańskiego Sędziwoja Szamotulskiego odnowił przywilej lokacyjny Sierakowa na prawach magdeburskich, który zniszczony został przez ogień w czasie pożaru. Odnotowano również, że dokument nadania praw miejskich przyznany został Sierakowowi przez króla polskiego Kazimierza Wielkiego. Z tekstu, który zachował się w szeregu kopii i odpisów wynika, że miasto przeniesiono z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Dokument potwierdzający prawa miejskie wydane przez króla polskiego Kazimierza III Wielkiego wydany został w czasie pobytu króla Władysława II Jagiełły w Kościanie 24 czerwca 1416 w obecności wojewody poznańskiego Sędziwoja Ostroroga, podkomorzego kaliskiego Jarosława, marszałka Korony Królestwa Polskiego Zbigniewa z Brzezia, kasztelana santockiego Mikołaja z Żydowa, chorążego poznańskiego Wietrzycha z Iwna, podczaszego stołu królewskiego Mężyka z Dąbrowy.