W 1966 wydał kolejną książkę młodzieżową Pan Samochodzik i templariusze, a w 1967 Księgę strachów.
W 1969 wydał Niesamowity dwór, w 1970 Nowe przygody Pana Samochodzika, w 1971 powieść dla dorosłych Mężczyzna czterdziestoletni, a w 1975 Pan Samochodzik i tajemnica tajemnic.
Trzecim, obok książek dla dorosłych i dla młodzieży, nurtem twórczości pisarza były sztuki teatralne. W 1961 napisał Termitierę, w 1963 Golem, Myszy króla Popiela i Styks (druk: 1966), w 1966 Opowieść o Bielinku, w 1967 Miejsce dla żywych (nie wystawiono jej), w 1968 Nekropolis; w latach sześćdziesiątych napisał też Na Kasjopei zaraza. W 2004 zostały one wydane łącznie w formie książki pt. Sztuki teatralne (Wydawnictwo Rzecz Kultowa).
Przygotował widowiska telewizyjne: Krwawa ręka (1967) i Dziewięć złotych naczyń (1968). Na podstawie Podniesienia opracował słuchowisko radiowe Bielinek. Ponadto malował i rzeźbił.
Pisarz tworzył kolejne powieści młodzieżowe o Panu Samochodziku, a jednocześnie swoje najbardziej znane książki dla dorosłych: Uwodziciel (1979), Raz w roku w Skiroławkach, tom 1–2 (1983), Wielki las (1987) i Dagome iudex, tom 1–3 (1989–1990). Tę ostatnią, napisaną w gatunku fantasy powieść, uważał za najlepszą w swoim dorobku literackim.