Osobiste kontakty Mosia przyczyniły się do uwolnienia z więzienia niemieckiego syna pisarza Henryka Sienkiewicza, Henryka Józefa.
W lutym 1945 Moś powrócił do Ostrowa Wielkopolskiego i wznowił praktykę adwokacką. W latach 1945–1948 pełnił funkcję prezesa powiatowych struktur Polskiego Stronnictwa Ludowego (Stanisława Mikołajczyka). Był także radnym miejskim. Za działalność polityczną poddany został szykanom, w 1949 aresztowano go w czasie rozprawy w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu; pięć miesięcy spędził w areszcie śledczym Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu. Od czerwca 1950 był adwokatem w Poznaniu, chociaż usiłowano go pozbawić prawa do wykonywania zawodu w czasie tzw. weryfikacji; od decyzji o skreśleniu z listy adwokatów skutecznie się odwołał. Znany był z obrony robotników w procesach po wydarzeniach Poznańskiego Czerwca 1956. Do przejścia na emeryturę w 1979 pracował w Zespole Adwokackim nr 14 w Poznaniu, szkoląc licznych aplikantów. Prowadził przede wszystkim sprawy cywilne. Cieszył się opinią człowieka „prawego, skromnego, życzliwego ludziom i pomocnego”, a także wielkim autorytetem w środowisku prawników poznańskich.
Zmarł 23 września 1992 w Poznaniu. Miał sześcioro rodzeństwa, w tym brata Ignacego.