Freud w następujący sposób scharakteryzował dziewczynę, gdy ujrzał ją po raz pierwszy: „Nasza pacjentka, którą od tej chwili określać będę imieniem Dory, już w wieku ośmiu lat wykazywała objawy nerwicowe. Zapadła wówczas na stałe, nasilające się ataki duszności, które po raz pierwszy pojawiły się po krótkiej wycieczce w góry, toteż kojarzono je z przemęczeniem... Ujrzałem ją po raz pierwszy na początku lata: pojawiła się jako szesnastolatka cierpiąca na ataki kaszlu, zachrypnięta – już wtedy zaproponowałem jej psychoterapię, od której odstąpiłem, gdy i ten dłuższy atak przeszedł sam z siebie”.
Objawy Dory to: problemy z oddychaniem, histeryczne krztuszenie się, depresja, unikanie kontaktu z ludźmi, zasłabnięcia, afonia.
Według Freuda na kondycję histeryczną wpłynęła sytuacja rodzinna, dokładniej zaś romans ojca z żoną (panią K.) przyjaciela rodziny (pana K.) i propozycje seksualne wysuwane przez owego przyjaciela. Niemałą rolę odegrały w tym również inne czynniki: zakochanie w ojcu, rywalizacja z matką o ojca, zakochanie w pani K., rywalizacja z panią K. o względy pana K., którego Dora, mimo że się w nim kochała, publicznie oskarżała o próbę gwałtu.