Przedsiębiorstwo zaczęło rozszerzać się na zachód. W 1872 otwarto olbrzymi młyn w Ontario, którego dzienna produkcja wynosiła 500 beczek mąki. Wkrótce powstały następne. W 1877, gdy firma wkroczyła na rynek Manitoby, była już największym przedsięwzięciem tego typu w Kanadzie. W czasie gdy najstarszy z braci, Alexander Walker, zaangażował się w życie polityczne, dwaj młodsi kierowali przedsiębiorstwem. William stanął na czele oddziału wschodniego w Montrealu, a John – zachodniego w Ontario.
Wielką i znakomicie wykorzystaną szansą dla przedsiębiorstwa była budowa Kolei Transkanadyjskiej. Canadian Pacific Railway zaoferowało przedsiębiorcom zbożowym darmową dzierżawę ziemi wzdłuż linii kolejowej pod budowę stacji elewatorów zbożowych, pod warunkiem, że każdy z nich posiadać będzie objętość co najmniej 25 000 buszli. Jednocześnie CPR zaadaptowało praktykę uniemożliwiającą ładowanie wagonów bezpośrednio z wozów farmerskich, a tylko z elewatorów. Ogilvie natychmiast zaczęli budować sieć elewatorów. Przed upływem roku mieli już zbudowanych 45 stacji przeładunkowych, kontrolując 10% przepływu zboża w Manitobie. Do końca stulecia Ogilivie Flour Mills była największą kanadyjską firmą zbożową, posiadającą dziesiątki młynów, magazynów i ponad 70 elewatorów, daleko wyprzedzając swą konkurencję.