Bracia polscy, zwani arianami, socynianami, antytrynitarzami i chrystianami, a później na Mazurach także unitariuszami, osiedlili się na terenie Prus Książęcych po 1658, gdy zostali zmuszeni do opuszczenia Polski. Ich wspólnoty istniały tam do 1803.
Historia osadnictwa Bracia polscy pojawiali się na terenie Prus Książęcych jeszcze w XVI w. W tym okresie podejmowali studia na Albertynie w Królewcu oraz przyjeżdżali w interesach, także w misjach dyplomatycznych z ramienia dworu polskiego, Radziwiłłów herbu Trąby do księcia Albrechta.
W latach 1564–1565 Jan Mączyński (arianin) pilnował druku w Królewcu swojego słownika łacińsko-polskiego pt. Lexikon latino-polonicum ex optimis latinae linguae scriptoribus concinnatum.
Przed uchwałą sejmową z 1658 skazującą braci polskich na wygnanie w Mikoszach w 1637 osiedlił się arianin Franciszek Pułkowski (Puławski?). Decyzję o liczniejszym osadnictwie na terenie Prus Książęcych podjęto na synodzie w Cluj (w 1663). Po tym pewna grupa braci polskich przeniosła się z Siedmiogrodu na teren obecnych Mazur.