znany jest tylko jego układ. Pancerz zasadniczy kadłuba był spawany z walcowanej stali pancernej, a pancerz specjalny zamontowano tylko w jego przedniej górnej części. Ocenia się, że jego grubość sprowadzona wynosi 600–700 mm. Pancerz ten chroni od przodu także półki nadgąsienicowe ze zbiornikami paliwa, jednakże jest osłabiony w części centralnej, stanowiącej „tunel” przed stanowiskiem kierowcy. Słabszym elementem pozostała jednorodna dolna przednia płyta kadłuba, o grubości ok. 70–80 mm. Brak jest danych co do grubości burt, ocenia się je na 80 mm, ponadto ok. 10 mm zewnętrznych fartuchów stalowych. Wieża wykonana została metodą odlewania i stanowi rozwinięcie wieży Chieftaina, z mocno pochyloną przednią ścianą. Na wieżę zostały nałożone z przodu i boków integralne moduły pancerza specjalnego, zmieniające całkowicie jej wygląd na klinowaty, a całość pokryta została drugą warstwą przyspawanych płyt pancernych. Grubość sprowadzona osłony wieży szacowana jest na prawdopodobnie 700–800 mm z przodu i 200–300 mm z boku. Dodatkowo, w wersji Mk 3 zmodernizowanej podczas wojny w Zatoce Perskiej, wprowadzono cieńsze nakładane moduły pancerza specjalnego, chroniące burty kadłuba zamiast standardowych fartuchów, a na przednią dolną płytę kadłuba nałożono pancerz reaktywny ROMOR-A.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Challenger 1 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.