Do momentu wprowadzenia do uzbrojenia czołgów M1A2 Abrams i Leopard 2A5 Challenger był najsilniej opancerzonym czołgiem NATO.
Czołg uzbrojono w armatę L11A5. Była to zmodernizowana wersja armaty montowanej w czołgach Chieftain. W odróżnieniu od innych współczesnych armat czołgowych jest to armata gwintowana. Uzbrojenie uzupełniają dwa karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm (sprzężony z armatą oraz przeciwlotniczy).
Do napędu czołgu użyto silnika Condor o mocy 1200 KM. Podobnie jak armata został on przejęty z czołgu Chieftain. Silnik ten jest zbyt słaby, aby zapewnić odpowiedni współczynnik mocy jednostkowej, co skutkuje niską prędkością i manewrowością Challengera.
W grudniu 1982 roku czołg został przyjęty na uzbrojenie. Pierwszy czołg wyprodukowano 16 marca 1983 roku. Powstawały one w zakładach w Leeds. Do zakończenia produkcji w czerwcu 1990 roku zbudowano ich 420.