Po kryzysie przysięgowym, od 22 lipca 1917 do 1 sierpnia 1918 był internowany w obozie w Beniaminowie.
14 października 1918 został przyjęty do Polskiej Siły Zbrojnej i przydzielony do Szkole Podchorążych w Warszawie. Został dowódcą klasy 10. („G”). 1 listopada tego roku wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. 1 kwietnia 1919 został przydzielony do Obozu Szkół Podoficerskich w Dęblinie na stanowisko dowódcy III batalionu. 15 czerwca 1919 został odkomenderowany na I kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Kurs ukończył jako prymus i 4 grudnia 1919 został zaliczony do korpusu oficerów Sztabu Generalnego. 15 listopada 1919 został skierowany na dwuletnie studia do paryskiej Wyższej Szkoły Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre). 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 18 sierpnia 1920 został odkomenderowany do kraju, gdzie pełnił obowiązki szefa sztabu 3 Dywizji Legionów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której wyróżnił się 24 września 1920 w bitwie o Brzostowicę, gdzie dowodził 9 pułkiem piechoty Legionów. 1 grudnia 1920 wrócił do Paryża w celu ukończenia studiów. Od 10 sierpnia 1921 do marca 1922 odbył staż w armii francuskiej (miesiąc w pułku piechoty, miesiąc w Cours de Perfech.