Osobniki trzymane w niewoli często przybierają barwę bielszą, niż te wiodące dziki tryb życia, co wskazuje, że kolory złote czy czerwonopomarańczowe wynikać mogą z zabarwienia futra żelazem obecnym w glebie, w której ryje ssak. Futro to tworzą oddzielne pęczki zbudowane z pojedynczego włosa okrywowego i 20 włosów podszerstka. Pęczki takie zorganizowane są w grupy liczące ich od 3 do 5. Włosy okrywowe rozdzielają się i spłaszczają u szczytu. Na całym ciele występują także gruczoły łojowe, największej jednak liczbie na plamie kulszowo-grzbietowej, a także wokół otworu kloakalnego. Ponadto w strukturze skóry zwierzęcia opisano zgrubienia liczne zwłaszcza na głowie i plamie kulszowo-grzbietowej.
thumb|left|Czaszka kretowora południowego Badacze są pod szczególnym wrażeniem głowy kretowora. Ma ona kształt stożkowaty. Budują ją silnie połączone ze sobą kości. Grzbietowa powierzchnia jest płaska, natomiast zagina się w kierunku pyska. Badacze wskazują jeszcze dobrze rozwinięte łuki jarzmowe, zwężenie między oczodołami, brak łuku zaoczodowodowego. Z kolei grzebienie skroniowe są dobrze rozwinięte, jednak nie łączą się w grzebień pośrodkowy.