Za dnia wielkouch kryje się w jamach, w których spędza też część nocy, kiedy nie wyrusza w poszukiwaniu pokarmu. Mogą to być proste jamy, do których wiedzie pojedyncze wejście, bądź też bardziej skomplikowane systemy przypominające królicze z licznymi wejściami, o średnicy do 10 m i głębokości do 2 m. Areał zajmowany przez zwierzę obejmuje zwykle liczne nory, oddzielone od siebie na około 400 m w przypadku samca, 200 m przez samice. Zapewniają one nie tylko schronienie przed drapieżnikami, ale też stabilną temperaturę. Zazwyczaj używane są dłużej niż jedną noc, przy czym samice zwykle pozostają w jednej norze dłużej niż samce, które siedzą w jednej norze przez 2–3 tygodnie. Zwierzęta te wiodą samotny tryb życia, a pomiędzy samcami panuje hierarchia, choć rzadko dochodzi do walk między nimi. Niekiedy obserwowano jednak dzielenie jamy przez samca i samicę bądź dwie samice.
Istotny wpływ na zmniejszenie zasięgu występowania wielkoucha króliczego miały wprowadzone na kontynent australijski przez Europejczyków ssaki takie jak lisy, koty i króliki. W efekcie z pierwotnego zasięgu występowania pozostało między 20 a 30%.
W kale wielkouchów króliczych wykryto Cryptosporidium muris. Infestacja utrzymywała się od 2 do 6 miesięcy.