Dalsze lata Po cofnięciu uznania, pozostał we Francji jako przedstawiciel polskiego ośrodka politycznego emigracji w Londynie. Nie była to iluzoryczna praca, ponieważ wciąż cieszył się dużą estymą wśród władz francuskich. Nie pozbawiono go żadnych przywilejów dyplomatycznych, posiadał silne kontakty z centralną administracją Francji i wydawał dokumenty, które honorowano nad Sekwaną. Morawski bardzo mocno wspierał społecznie ośrodki polonijne we Francji. W latach 1952–1957 był wiceprezesem Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. Ponadto, dzięki niemu udało się utrzymać niezależność Biblioteki Polskiej w Paryżu, którą zamierzały przejąć władze PRL (1957). Na początku lat 50. XX w. stał się orędownikiem misji zjednoczeniowej gen. Kazimierza Sosnkowskiego, który prowadził mediacje w celu likwidacji dualizmu władzy polskiej na uchodźstwie. Po ich fiasku opowiedział się po stronie tzw. ośrodka Zjednoczenia. Kandydował nawet na przewodniczącego jej władzy wykonawczej (tzw. Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego). W 1957 r. wchodził w skład delegacji polskiej w ACEN (Zgromadzenie Europejskich Narodów Ujarzmionych). W tym samym roku, z jego inicjatywy założono w 1957 Dom Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val, gdzie mieszkał wraz z żoną w ostatnich latach życia. W 1968 r.