W sensie terytorialnym pojęcia lauks obejmowało całość ziem zagospodarowanych przez daną wspólnotę lokalną, bez względu czy ziemia ta stanowiła własność prywatną jednej rodziny, czy też własność wspólna wszystkich mieszkańców bliskich gospodarstw. Każdy osadnik (Prus), który zagospodarował potrzeb mu kawałek ziemi (zajmując ugór lub karczując dziewiczy las), stawał się jej właścicielem. Własność ta nie była kwestionowana i dziedziczona była przez najstarszego syna. Taka sytuacja wynikała po pierwsze z niewielkiego zaludnienia, wielu wolnych i dostępnych terenów, jak i również z faktu, iż o prestiżu społecznym decydował majątek ruchomy. Ten najłatwiej było zdobyć poprzez wyprawy wojenne (łupieżcze). Jednak nie był on dziedziczony i podlegał redystrybucji w trakcie obrzędów pogrzebowych zmarłego. Prawdopodobnie dlatego wśród Prusów z trudem kształtowała się warstwa możnych (bardzo łatwo było stać się bogatym i bardzo łatwo cały majątek oraz związany z tym prestiż społeczny stracić).