thumb|Siogun Ieyasu Tokugawa (1543-1616) thumb|Zatoka Nagasaki i Dejima (po lewej stronie, w kształcie wachlarza) thumb|Kiyotada Torii I, Przedstawienie teatru kabuki (poł. XVIII w.) thumb|Yoshitoyo Gansuitei (1830-1866), Statki transportowe z bawełną ścigające się do Edo wypływają z ujścia rzeki Aji [w Osace] (ok. 1855) lub – okres w historii Japonii trwający od 1603 do 1868, w którym rzeczywistą władzę sprawowali sioguni z rodu Tokugawa.
Wiek XVII W 1603 r., w wyniku zwycięstwa w wojnie domowej, do władzy w Japonii doszedł feudalny ród Tokugawa. Początek XVII w. był okresem znacznego rozwoju rzemiosła i handlu, rozbudowywały się miasta. Osaka i Kioto w połowie XVII w. liczyły po pół miliona mieszkańców. Pierwszym krokiem do zapewnienia sobie trwałej dominacji było zdobycie odpowiedniego zaplecza finansowego i strategicznego. W tym celu w wyniku licznych konfiskat ziemi wartość posiadłości własnych klanu Tokugawa zwiększyła się z około 2 000 000 do 6 800 000 koku – jednostki oznaczającej 180,39 litrów ryżu, co uznawano wówczas za ilość wystarczającą do wykarmienia jednej osoby przez rok. Dawało to rodowi panującemu wysoką przewagę nad rywalami, zarówno w ziemi, jak i ludziach – najbliższy im pod względem potęgi ród Maeda osiągał przychód 1 023 000 koku. Do rodu Tokugawa należało ok. ¼ obszaru Japonii.