ludzi.
System wprowadzony za panowania klanu Tokugawa nazwany został przez historyków bakuhan. Łączył bowiem istnienie bakufu (siogunatu) i systemu hanów – lenn feudalnych w większości rządzonych przez władców ziemskich, daimyō. W układzie tym siogun był postacią centralną, faktycznym hegemonem kraju. Dokoła niego wyrastały ciała doradcze i administracyjne, złożone zwykle z najbliższych mu daimyō. Należy tu jednak zaznaczyć, że choć na płaszczyźnie stosunków pomiędzy daimyō a siogunem system ten miał charakter czysto feudalny, o tyle już w poszczególnych jednostkach administracyjnych władzę sprawowano metodami biurokratycznymi.
Scentralizowane, sprawne zarządzanie i brak jakichkolwiek niepokojów wewnętrznych początkowo sprzyjały rozwojowi gospodarki, kultury i sztuki. Rosły miasta, rozwijało się rzemiosło, w sztuce rozkwitały malarstwo, poezja i teatr. Jednakże krwawa rozprawa z misjonarzami portugalskimi, brak kontaktów z Europejczykami, odcięcie się Japonii od wszelkich wynalazków i osiągnięć naukowych z zewnętrznego świata – to wszystko w dłuższym okresie spowodowało zapóźnienie gospodarcze państwa. Było ono już wyraźnie widoczne pod koniec XVII w., gdy doszło w kraju do szeregu buntów chłopskich i rewolucyjnych rozruchów w miastach.