Żyłka nylonowa (monofilament) została opracowana pod koniec lat 30. XX w. stała się dominującym rodzajem linki po II wojnie światowej.
Duży wpływ na rozwój wędkarstwa miała hodowla i zarybianie akwenów, także na nowych terenach, np. już w 1852 roku podjęto próbę sprowadzenia ikry ryb łososiowatych na Tasmanię, zresztą nieudaną. Do 1864 roku udoskonalono metody utrzymywania ikry w niskiej temperaturze i świeżości, dzięki czemu zarówno pstrągi, jak i łososie dotarły do Australii. Dzięki tak zakrojonym na szeroką skalę działaniom pstrągi występują dziś niemal wszędzie tam, gdzie są w stanie przetrwać – czy to dzięki naturalnemu rozrodowi, czy też zarybieniom materiałem z hodowli i umożliwiają rozwój wędkarstwa zwiększając jego atrakcyjność przez poszerzenie asortymentu łapanych ryb.
Aby zapobiec spadkowi różnorodności biologicznej, opracowano różne strategie ochrony. Jedną z nich jest zarybianie, polegające na wprowadzaniu do środowiska naturalnego ryb pochodzących z hodowli. Aby jednak populacje te mogły utrzymać się w dłuższej perspektywie, konieczne jest najpierw wyeliminowanie przyczyn ich zagrożenia, takich jak niszczenie siedlisk oraz nadmierne połowy.