W połowie i pod koniec XIX w. rosnące możliwości spędzania wolnego czasu przez klasę średnią i niższe warstwy społeczne zaczęły wpływać na rozwój wędkarstwa, które stopniowo zyskiwało coraz większą popularność. Rozbudowa sieci kolejowej w Wielkiej Brytanii umożliwiła mniej zamożnym osobom weekendowe wypady nad morze lub nad rzeki w celach wędkarskich. Bogatsi hobbyści wyprawiali się dalej, za granicę. Wielkie rzeki Norwegii, obfitujące w łososie, zaczęły w połowie stulecia przyciągać liczne rzesze wędkarzy z Anglii. Popularnym przewodnikiem po tym kraju była wydana w 1848 roku książka Frederica Tolfreya pt. "Jones's guide to Norway, and salmon-fisher's pocket companion".
W 1905 roku angielski magnat przemysłu włókienniczego Holden Illingworth zgłosił pierwszy patent na kołowrotek o stałej szpuli (zwany też kołowrotkiem spinningowym). W tego typu konstrukcji szpula jest na stałe skierowana w stronę szczytówki wędziska, a żyłka rozwija się z niej podczas wyrzutu. Możliwość oddawania dalszych rzutów dzięki kołowrotkowi spinningowemu – co dodatkowo ułatwiły nowe żyłki o mniejszej średnicy – zrewolucjonizowała wędkarstwo słodkowodne. Po latach 30. XX w. kołowrotki o stałej szpuli zyskały popularność w Europie, a po II wojnie światowej na całym świecie, co zapoczątkowało gwałtowny rozwój spinningu i połowów spławikowych.