Uważny obserwator, korzystając z silnego światła, szkła powiększającego, własnego węchu może zauważyć charakterystyczne znaki świadczące o użyciu atramentu sympatycznego, takie jak zadrapania powstałe na skutek użytego do pisania ostrego narzędzia, chropowatość, czy zmieniony połysk papieru (jest on albo bardziej matowy albo bardziej lśniący, zwykle na skutek użycia nierozcieńczonego atramentu). Ponadto słowa-klucze, takie jak „czerwona kapusta”, czy „gorąco”, znajdujące się w jawnej części listu, użyte w dziwnym kontekście, mogą alarmować cenzora o użyciu atramentu sympatycznego. Atramenty te nie powinny być stosowane na papierach świecących i bardzo gładkich, ponieważ klej lub lakier na ich powierzchni uniemożliwia wniknięcie atramentu głęboko w strukturę papieru, co sprawia, że stają się one łatwo zauważalne, gdy papier jest badany w oświetleniu kontrowym.
Atrament sympatyczny łatwo wykryć, działając ultrafioletem i oparami jodu. W ten sposób cenzor może nawet wysłać oryginał listu właściwemu adresatowi, który nie domyśli się przechwycenia wiadomości.