Właściwości idealnego atramentu sympatycznego Niewiele jest całkowicie bezpiecznych atramentów sympatycznych. Podczas II wojny światowej agentów SOE przestrzegano przed poleganiem na tej metodzie, zwłaszcza, że większość zapasów pochodziła z czasu I wojny światowej. Podręcznik SOE wymieniał następujące właściwości idealnego atramentu sympatycznego:
łatwo rozpuszczalny w wodzie, więc pozbawiony substancji tłuszczowych. nielotny, więc bezwonny. nie pozostawia krystalicznych śladów na papierze, więc niedostrzegalny w normalnym świetle. niewidzialny w świetle ultrafioletowym. nie zmienia struktury ani koloru papieru, jak np. azotan srebra. nie reaguje z jodem, ani z żadnym spośród najczęściej używanych wywoływaczy. wywoływaczy dla niego powinno być jak najmniej. nie powinien dać się wywołać przez podgrzanie. łatwo dostępny, mający co najmniej jedno niebudzące podejrzeń zastosowanie. pojedynczy związek – zmniejsza to prawdopodobieństwo przypadkowego wywołania
W praktyce łatwo dostępne związki zazwyczaj reagują z jodem. SOE zasłynęło raczej z zaopatrywania swoich agentów w specjalne atramenty, niż z improwizowania z wykorzystaniem ogólnodostępnych środków chemicznych.