Po wyemigrowaniu do Anglii Blatný zamilkł; w 1954 pięć jego nowych wierszy opublikowano w paryskiej antologii Neviditelný domov. Dopiero po 1977, dzięki pielęgniarce Frances Meacham, wiersze Blatnego dotarły do rąk Josefa Škvoreckiego. W 1979 ukazał się tom Stará bydliště, w 1987 Pomocná škola Bixley (oba zredagowane przez Antonína Brouska). Emigracyjne wiersze Blatnego krytycy zgodnie uznali za unikalne zjawisko we współczesnej poezji czeskiej. Sam Blatný określał swoją metodę twórczą jako surrealistyczną, jednak mimo pozornego chaosu i zestawiania luźnych skojarzeń jego twórczość była logiczna, oparta na montażu precyzyjnie dobranych cytatów i nawiązań. Charakterystycznym chwytem Blatnego była wielojęzyczność - wykorzystywał w wierszach m.in. wstawki w języku angielskim, niemieckim, francuskim, włoski, greckim, rosyjskim i esperanto. Zdaniem krytyka Petra Krála wiersze Blatnego stały się miejscem swobodnego zderzania się niejednorodnych informacji o świecie (...) konstelacjami rozmaitych imion, komunikatów, niekiedy także różnych języków.