Razem z Józefem Marią Bocheńskim i Janem Drewnowskim współtworzył koło krakowskie zajmujące się logiką matematyczną.
Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.
6 listopada 1939 został wraz z innymi profesorami Uniwersytetu aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau i wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a stamtąd w grudniu 1940 do Dachau. Wyszedł na wolność 4 stycznia 1941 i przedostał się do Warszawy. Działał w konspiracji pełniąc obowiązki kapelana NSZ i starając się doprowadzić do porozumienia między NSZ a Armią Krajową.
W czasie powstania warszawskiego oficjalnie pełnił funkcję kapelana oddziałów obwodu IV „Ochota” Armii Krajowej. Wieczorem 1 sierpnia 1944 roku przybył do Reduty Wawelskiej, przyprowadzając ze sobą przypadkowo napotkaną grupę żołnierzy z pułku AK „Baszta”. Wszedł w skład nieformalnej rady wojennej, która kierowała obroną tego ośrodka oporu. 11 sierpnia, po ewakuacji obrońców kanałami, pozostał wraz z mieszkańcami i rannymi. Mimo namów odmówił ściągnięcia sutanny.