W herbie biskupim umieścił wizerunek krzyża z ołtarza Wita Stwosza w Kościele Mariackim w Krakowie na tle płonącego Wielunia ze zbombardowaną 1 września 1939 kolegiatą. Na swoją dewizę wybrał słowa Mihi vivere Christus (Moim życiem Chrystus). W diecezji sprawował urząd wikariusza generalnego. Został ustanowiony egzaminatorem prosynodalnym z zakresu prawa kanonicznego i konsultorem diecezjalnym, był przewodniczącym diecezjalnej komisji ds. muzyki i śpiewu kościelnego. W 1948 objął obowiązki proboszcza Parafii św. Zygmunta w Częstochowie. W 1951 został mianowany prepozytem nowo powołanej Kapituły Katedralnej w Częstochowie. Dwukrotnie, po śmierci biskupa Teodora Kubiny od 13 lutego do 17 czerwca 1951 oraz po śmierci biskupa Zdzisława Golińskiego od 6 lipca 1963 do 5 lutego 1964, zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny.
W komunistycznej Polsce został aresztowany jako pierwszy katolicki biskup. Podejrzany o współpracę z podziemiem politycznym, w kwietniu 1946 był przez 13 godzin przetrzymywany i przesłuchiwany w siedzibie Urzędu Bezpieczeństwa. Stosowano wobec niego inwigilację oraz działania represyjne.