Według Ewangelii Jana, podczas ostatniego ukazania się Chrystusa nad Jeziorem Galilejskim, Kefas trzykrotnie miał otrzymać od niego zadanie przewodniczenia Kościołowi.
Kościół jerozolimski Po Zesłaniu Ducha Świętego (najprawdopodobniej w roku 33) Piotr, wraz z pozostałymi apostołami, tworzył fundamenty Kościoła Jerozolimskiego, którego był przywódcą. Skupił się na nauczaniu i głoszeniu Ewangelii, co często skutkowało oporem i represjami. Wówczas miał się ukształtować termin „apostoł”, którym nazywano uczniów Jezusa. Przewodniczył spotkaniu, podczas którego powołany został Maciej Apostoł. Spotkał się z Pawłem z Tarsu, który przebywał w Jerozolimie około dwóch tygodni. W początkowej fazie działalności misyjnej Piotr udał się do Liddy i Joppe, gdzie miał dokonać uzdrowienia Eneasza i wskrzeszenia Tabity. Następnie udał się do Cezarei Palestyńskiej, gdzie nawrócił rzymskiego setnika z kohorty Italskiej Korneliusza. Ewangelizował również w Koryncie, podczas gdy rolę przywódcy Kościoła Jerozolimskiego przejął Jakub Sprawiedliwy. W czasie działalności Piotra towarzyszyła mu żona. W pierwszej połowie lat 40. król Judei Herod Agryppa I nakazał aresztować Piotra i ściąć Jakuba Większego.