Tacyt był homo novus, czyli pierwszym w rodzie, który objął wyższe urzędy i wszedł do senatu. Pełnił urzędy kwestora (81–82), pretora (88), konsulaBył jedynie konsulem dodatkowym (consul suffectus); kolejność i datowanie tych funkcji za: Słownik kultury antycznej, dz. cyt. poniżej, s. 471. (97), w końcu prokonsula Azji (112/113), które odsuwały go od pracy historyka podjętej po świadomym zrezygnowaniu z zawodu retora (mówcy). W Dialogu o mówcach wyjaśniał, że w czasach niedostatecznej swobody słowa zawodu tego nie sposób dobrze wykonywać.
Najpewniej jako pierwszą wydał pracę De vita et moribus Iulii Agricolae („Żywot Juliusza Agrykoli”, 45 rozdziałów), poświęconą teściowi, lecz malującą jego życie na szerokim tle historycznym. Później napisał pierwszą monografię etnograficzną obcych plemion – Germanię (46 rozdziałów), w której odbiorcę uderza rzetelność i obiektywizm autora. Kilka wzmianek odnosi się do plemion zamieszkujących ziemie dzisiejszej Polski (ludy Lugiów i Wenetów).