Twórczość Spośród pięciu pism Tacyta zachowały sięChronologia według Słownika kultury antycznej, dz. cyt.: De vita et moribus Iulii Agricolae (98) De origine et situ Germanorum (98) Historiae [pierwsze 4 księgi i część piątej] (po 100) Dialogus de oratoribus (102-107) Annales – ab excessu divi Augusti [fragmentaryczna ks. 5, brak 4 ksiąg (7-10) oraz zakończenia ks. 16] (109-116)
Recepcja pism Tacyta W starożytności i średniowieczu dzieła znakomitego historyka nie cieszyły się poczytnością. Naśladowania jego zasad i stylu próbował ostatni liczący się dziejopis IV wieku – Ammianus Marcellinus, kontynuator Tacytowych Dziejów. Wcześniej istnienie jego pism przypominał cesarz Marek Klaudiusz Tacyt (275-276), uważający się za jego potomkaObecnie kwestionuje się to pokrewieństwo (Słownik cesarzy rzymskich (red. nauk. Jan Prostko-Prostyński), Poznań: Wyd. Poznańskie, 2001, s. 187)., który polecał kopiowanie ich i umieszczanie w bibliotekach publicznych, dzięki czemu znaczna część przetrwała. W V stuleciu korzystali z Tacyta chrześcijańscy historycy – Sulpicjusz Sewer i Paweł Orozjusz, w VI w. cytował go Kasjodor.