Często te pary pozostawały razem przez cały rok, a czasem powstawały wówczas związki na całe życie.

Kiedy w IV wieku chrześcijaństwo stało się religią panującą w Cesarstwie Rzymskim, pogańskie obchody stopniowo zastępowano świętami chrześcijańskimi. Luperkalia były na tyle popularne, że przetrwały aż do końca V wieku. Dopiero w 496 roku papież Gelazy I zniósł je, zastępując je najbliższym w kalendarzu liturgicznym świętem. Za panowania cesarza Klaudiusza II Gockiego, Rzym prowadził krwawe i niepopularne wojny, do tego stopnia, że mężczyźni niechętnie wstępowali do wojska. Cesarz uznał, że przyczyną tego był ich brak chęci do opuszczania narzeczonych i żon, dlatego zakazał wszystkich zaręczyn i ślubów. Kapłan Walenty sprzeciwiał się tym zakazom, pomagając parom, które potajemnie zawierały małżeństwa. Został jednak schwytany i skazany na śmierć. 14 lutego 269 lub 270 roku, w dniu, w którym odbywały się miłosne loterie, został brutalnie pobity, a następnie ścięty. Przed śmiercią, przebywając w więzieniu, zaprzyjaźnił się z córką strażnika, która go wspierała duchowo. Na pożegnanie zostawił jej liść w kształcie serca z napisem: „Od twojego Walentego”. Najstarsza zachowana walentynka została wysłana przez Karola, księcia Orleanu, do jego żony Bony.