Występy Rosnera zwracały uwagę nowatorskim podejściem do jazzu, prezentowanego jako forma muzyki współczesnej przeznaczona także do uważnego słuchania, a nie wyłącznie do tańca. Miało to wielki wpływ na rozwój tego gatunku muzyki w kraju. Udzielając wywiadu ilustrowanemu magazynowi tygodniowemu „As” w 1936 roku, Ady Rosner mówił:
Przyznać muszę, iż zespoły nasze nie dorównują poziomowi gry zagranicą. Część winy leży bez wątpienia po ich stronie, gdyż nie starają się przejąć tego specyficzngo stylu, jaki cechuje orkiestry anglo-amerykańskie. W wielkiej mierze ponoszą jednak winę dyrektorzy naszych lokali. Panuje u nas jeszcze mylny pogląd, iż duszą zespołu jest wytwornie ubrany skrzypek, na którym spoczywa obowiązek wywołania nastroju i nawiązania kontaktu z publicznością. Walory muzyczne są dopiero sprawą drugorzędną. Po przyjeździe z zagranicy uderzył mnie znamienny fakt. W czasie pertraktacyj o engagement spotkałem się pewnego dnia z dosyć ciekawym sądem jednego z dyrektorów dancingu. Na postawione mi pytanie, na jakim gram instrumencie, odpowiedziałem, nie przeczuwając niczego złego: „...na trąbce”. – Trudno – odrzekł dyrektor – nie lubię trąbki, nie może pan liczyć na moje engagement”. – Dopiero po paru dniach zrozumiałem istotę tej odmowy.