Doniesienia te pochodzą z tygodnika społeczno-literackiego „Kuźnica”, w którym 14 października 1946 roku ukazał się obszerny, krytykujący go artykuł autorstwa Jana Rojewskiego p.t. Albert Harris. Bohater naszych czasów z karykaturami Mieczysława Piotrowskiego. Rojewski, który pracował wcześniej z Harrisem nad filmem PKF Hotel „Polonia”, pisał teraz o piosenkarzu jako promotorze „romantycznego ideału drobnomieszczańskiego kołtuństwa”. Dramaturg ośmieszał Harrisa, pisząc:
Kariera w Szwecji 5 stycznia 1947 roku, łódzki „Kurier Popularny” donosił o bieżącej popularności Piosenki o mojej Warszawie w Sztokholmie, która rzeczywiście pod tytułem Sången om Warszawa (szwedzkie słowa: Carl-Arne) była wówczas nagrywana przez takich artystów jak Bertil Boo.
Albert Harris skomponował melodie do czterech szwedzkich filmów: Bröllopsnatten, Sången om Stockholm, Tappa inte sugen (1947) i Greven från gränden (1949). Piosenka z tego pierwszego – När du hör min melodi została nagrana przez piosenkarza i wydana przez wytwórnię „Odeon” w języku polskim pod tytułem Kiedy zabrzmi ta melodia dla szwedzkiej Polonii. To prawdopodobnie ostatnie nagranie wokalne Harrisa.