W wystąpieniu radiowym w dniu 16 września mówił: 20 września, jako jeden z trzech przedstawicieli PPS, został członkiem ponadpartyjnego Komitetu Obywatelskiego przy dowódcy Armii „Warszawa”. Za udział w obronie Warszawy odznaczony Krzyżem Walecznych.

Podjął decyzję o wywieszeniu 27 września 1939 odezwy (tzw. różowa odezwa – od koloru papieru), informującej, że działalność organizacji PPS i Robotniczego Komitetu Pomocy Społecznej zostaje z dniem dzisiejszym zawieszona. Formalnie stanowiła ona wykonanie umowy kapitulacyjnej, faktycznie miała ukryć przed Niemcami kontynuację działań konspiracyjnych. Odezwa ta traktowana rozszerzająco na cały kraj stała się przyczyną oskarżeń o samowolę, była również wykorzystywana przez grupy lewicy socjalistycznej jako przyczynek do nieuznawania PPS-Wolność, Równość, Niepodległość (PPS-WRN) jako kontynuatorki przedwojennej PPS.

Razem z Kazimierzem Pużakiem i Mieczysławem Niedziałkowskim był jednym z twórców i przywódców podziemnej PPS (PPS-WRN). Członek Centralnego Kierownictwa Ruchu odpowiedzialny m.in. za prasę, kierując wraz ze Stanisławem Niemyskim i Józefem Wadiasem Wydziałem Prasowym.