Samochody te także eksportowano od 1948 roku, m.in. do Finlandii (3400 sztuk), Polski, Albanii, Chin. Niewielka liczba była eksportowana do Europy Zachodniej, głównie do Belgii – na rynku zachodnim kosztował równowartość 990 dolarów. Amerykański dziennikarz motoryzacyjny Fred Clymer ocenił go jako „lepszy, niż się spodziewał”, chociaż nie taki dobry jak niemiecka produkcja.
Prototypy thumb|Prototyp 401-424E Od razu na początku opracowano pięciodrzwiowe kombi 400-421, z drewniano-stalowym nadwoziem, lecz zbudowano tylko kilka prototypów (jeszcze w zakładach Auto-Union w Chemnitz w Niemczech), które nie weszły do produkcji.
Próbą rozwoju samochodu był model Moskwicz 401-424E z 1949 roku, z nowocześniejszym nadwoziem, lecz zbudowano tylko partię próbną (ros. Э - „E” oznaczało wersje eksperymentalne). Błotniki przednie z osadzonymi w nich reflektorami były bardziej zintegrowane z pasem przednim, atrapa chłodnicy była szersza, a maska podnosiła się do tyłu. Jego odmianą z nowszym silnikiem o mocy 33 KM był Moskwicz 403E-424E (lub według innych źródeł E403-424). Zamiast tego konstruktorzy w 1950 roku rozpoczęli prace nad opracowaniem całkiem nowego samochodu, co doprowadziło do modelu Moskwicz 402. W 1951 roku zbudowano do celów sportu samochodowego dwa egzemplarze samochodu z dwudrzwiowym nadwoziem E403-424 coupé.
Dane techniczne