wybudował on zamek obronny w Bolesławcu.thumb|Kolegiata Bożego Ciała w Wieluniu Bolesław Pobożny zmarł w 1279 r., a spuścizna po nim, w tym ziemia rudzka, dostała się w ręce jego bratanka Przemysła II. Ten, wzięty w 1281 r. do niewoli przez Henryka IV Probusa, musiał zrzec się całej ziemi rudzkiej. Po upadku grodu w Rudzie i zwiększeniu się gospodarczego znaczenia Wielunia, w 1281 roku Henryk IV przeniósł siedzibę kasztelanii do Wielunia i odtąd w źródłach historycznych ziemia rudzka zastąpiona jest nową nazwą – ziemia wieluńska. Kasztelanem wieluńskim został wówczas Szymon Gallicus. Wypuszczony na wolność Przemysł uznał, że obietnica dana księciu śląskiemu nie jest ważna, gdyż została wymuszona. Nie zrezygnował z ponownego opanowania tych ziem, a efektem jego starań było powtórne przyłączenie ziemi rudzkiej do Wielkopolski w 1287 r. Jedynie Bolesławiec z okolicą pozostał poza jego panowaniem. Po zabójstwie króla Przemysła II w 1296 r. ziemia rudzka wraz z Wielkopolską przeszła pod panowanie ówczesnego księcia łęczycko-kujawskiego Władysława Łokietka. Rządy jego jednak trwały tu bardzo krótko, gdyż już w 1300 r. opanował je król czeski Wacław II. Z kolei po nim władzę przejął tu syn Władysława opolskiego, Bolesław, a po 1313 r.