jego wnuk Bolesław I, książę niemodliński.

W Koronie Królestwa Polskiego Zasiadający na tronie krakowskim od 1320 r. Władysław Łokietek już rok później przyłączył ziemię wieluńską do Polski. W 1329 r. król odkupił Bolesławiec wraz z okręgiem. W ten sposób cała ziemia zw. dawniej rudzką znalazła się w granicach państwa polskiego. Mimo licznych najazdów przeżywała swój rozkwit za panowania Kazimierza Wielkiego. Została wtedy, wraz z innymi zachodnimi ziemiami nadgranicznymi, włączona do systemu fortyfikacji. Zamki obronne wybudowano między innymi w Wieluniu, Ostrzeszowie, Bolesławcu oraz Krzepicach. Szczególnie wiele uwagi król poświęcił Wieluniowi, który rozbudowano oraz otoczono murem obronnym. Wszelkie prace w tym mieście zakończono w 1351 r. Przecinające się tu szlaki komunikacyjne – łączące Morawy z Pomorzem, Ruś ze Śląskiem i Małopolskę z Wielkopolską – były źródłem dobrobytu Wielunia. Ponadto, od 1365 r. mieszkańcy Wielunia posiadali przywilej, zwalniający ich z opłat targowych w całym ówczesnym województwie sieradzkim. W latach 1370–1391 w ziemi wieluńskiej (funkcjonującej jako księstwo wieluńskie) i w pobliskiej Częstochowie rządy sprawował Władysław Opolczyk. Otrzymał on księstwo wieluńskie od Ludwika Węgierskiego jako lenno.