Opolczyk, tytułujący się księciem wieluńskim, był wnukiem księcia opolskiego Bolesława, byłego władcy Wielunia. Oderwanie ziemi wieluńskiej od państwa polskiego wywołało niezadowolenie polskiej szlachty. Szczególnie po śmierci króla żądali powrotu tych ziem. Gdy na zjeździe w Sieradzu w 1383 r. wzywali Jadwigę na tron polski, domagali się by ziemie rozdane przez jej ojca, w tym ziemia wieluńska, wróciły do Korony. Zadanie to zrealizował Władysław Jagiełło, który zaatakował w 1391 r. spiskującego przeciw Polsce i szukającego porozumienia z Krzyżakami Opolczyka. Bolesławiec jako ostatni dostał się pod panowanie polskie dopiero w 1401 r., to jest już po śmierci Władysława Opolczyka.
Od początku XV wieku, aż do rozbiorów ziemia wieluńska znajdowała się w granicach państwa polskiego. Ze względu na skromne rozmiary oraz brak pełnej hierarchii urzędniczej otrzymała wówczas status ziemi, a ok. 1420 r. została włączona do województwa sieradzkiego. Ziemia wieluńska składała się z dwóch powiatów: wieluńskiego i ostrzeszowskiego. W 1299 miała miejsce ostatnia wzmianka o ziemi rudzkiej (łac.