W 1904 został redaktorem czasopisma Łužica i pozostał nim aż do końca życia.
Zmarł 16 października 1909 w Pančicy po długich i bolesnych zmaganiach z ciężką chorobą.
Działalność poetycka Na podstawach górnołużyckiej literatury narodowej (stworzonych przez Handrija Zejlera 1804-1872), Ćišinski tworzył świecką literaturę łużycką na europejskim poziomie artystycznym. Jego ulubionym gatunkiem literackim był sonet, np. Słowjanam 1884 (będący dramatycznym apelem do słowiańskich braci o pomoc dla Łużyczan uciskanych przez Niemców). Tłumaczył też na język górnołużycki sonety czeskie (Jána Kollára) i polskie (Mickiewicza). Napisał heksametrem idylliczny epos narodowy Nawoženja (Oblubieniec) 1877. Jego najbardziej znanym utworem jest młodzieńczy patriotyczny wiersz Moje serbske wuznaće (Moje serbskie wyznanie).
Ćišinski jest twórcą dramatu łużyckiego, np. Na hrodźišću (Na grodzisku) 1880, opiewającego walkę Miliducha z Frankami (napisanego pod wpływem Rękopisu królodworskiego, pochodzącej z 1817 mistyfikacji czeskiego pisarza Václava Hanki).
Ćišinski zajmował się także twórczością prozatorską – np.