ofiary na kościół i tzw. „spolia de mortariis”, które miały być dzielone na pół pomiędzy prepozytem, a kanonikami lub ich wikarych. Uposażenie prebendy kanonika Teodoryka obejmowały dziedzinę Warzynowo w Kamionkach z dziesięciną, dziesięcina z Łęgu i z Chrząstowa oraz z roli komesa. Uposażenie prebendy kanonika Jana obejmowało dziedzinę Marlewo z dziesięcinami, dziesięciną z Góry oraz z roli komesa tamże. Uposażenie prebendy kanonika Wisława młodszego obejmowało 0,5 Wirka z dziesięcinami, całą dziesięcinę ze wsi Koziegłowy i Kałek oraz z roli komesa. Prepozyt oraz kanonicy mieli także prawo polowania na zające w dystrykcie głuszyńskim oraz we wsiach tegoż komesa, które leżały w pobliżu w zasięgu dźwięku dzwonu (łac. "que adiacent sub sono campane") oraz prawo łowienia ryb w rzekach płynących w Głuszynie. W 1298 biskup poznański Andrzej Zaremba na prośbę komesa Mikołaja wojewody kaliskiego oraz prepozyta Wisława zatwierdził te przywileje z 1296.
W 1315 Wojciech, Mikołaj, Jaśko i Piotr synowie wojewody kaliskiego dają w podziale rodzinnego majątku bratu swemu scholastykowi gnieźnieńskiemu Jakubowi dziedzinę Głuszyna oraz za pewną sumę pieniędzy dobra odziedziczone po ojcu, dotąd nie podzielone znajdujące się na Pomorzu.