W 1399 Wojciech Jastrzębiec biskup poznański mianując Mikołaja kanonika sandomierskiego kanonikiem w Głuszynie, dodał do uposażenia kanonikatu dziesięcinę pieniężną oraz w ziarnie z Pigłowic. W 1407 wyrokiem oficjała w sporze pomiędzy Wojciechem prepozytem z Głuszyny, a Pietraszem i jego braćmi dziedzicami ze Starołęki Wielkiej: wsie lokowane na prawie magdeburskim, w których był sołtys, płaciły dziesięciny tak jak inne wsie w parafii Głuszyna, a wsie osiadłe na prawie polskim płaciły opłatę zwaną meszne. W 1418 wspomniano świadka Pawła syna Klemensa z Głuszyny. W 1439 w nekrologu Annę kobietę z Głuszyny. W 1498 wspomniano Macieja z Głuszyny komendarza parafii Panienka.
Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1508 miał miejsce pobór z 6,5 łanów, młyna o jednym kole wodnym, od sołtysa oraz karczmy. W 1509 pobrano podatki z 6,5 łana, sołtysa gospodarującego na dwóch łanach, młyna oraz karczmy. W 1510 miał miejsce pobór z 7,5 łana osiadłego, 10,5 łana opuszczonego, od regenta Mikołaja Czepela archidiecezji śremskiej, dwóch łanów sołeckich, dwóch karczm, dwóch zagrodników, dwóch młynów zwanego "Olszak" oraz młyna klasztoru karmelitów Bożego Ciała pod Poznaniem tzw. młyna "Czapury", a także od trzech łanów plebańskich. W 1535 pobrano podatek od jednego łana opuszczonego.