Historia thumb|right|200px|Binjamin Elon – były lider Unii Narodowej thumb|right|200px|Efi Ejtam – jeden z deputowanych do Knesetu z ramienia Unii Narodowej Begin i założyciele Unii wierzyli, że zdobędą głosy wszystkich niezadowolonych z polityki Netanjahu prawicowych wyborców oraz wszystkich orędowników ideologii Wielkiego Izraela. Mimo to, udało jej się zdobyć 4 miejsca w Knesecie. Za słaby wynik Unii uważa się skupienie się wyłącznie na jednym postulacie, a mianowicie terytorialnym maksymalizmie, który w rzeczywistości stworzonej po porozumieniach z Oslo wydawał się mało realny. Ami Pedahzur tłumaczy porażkę tym, że Unia Narodowa była koalicją trzech partii, które nie miały ze sobą zbyt wiele wspólnego. Moledet i Tekuma nie poparły Begina jako kandydata partii na urząd premiera. Swój wynik Unia zawdzięczała głównie dzięki osadniczej Tkumie.
W 2001 stan posiadania zwiększył się niemal dwukrotnie, ponieważ do sojuszu dołączyło ugrupowanie rosyjskojęzycznych imigrantów, Nasz Dom Izrael.