W 1881 roku ustawą Kongresu Czoktawowie uzyskali prawo pozwania władz USA przed Sąd do spraw Roszczeń (ang. Court of Claims) w liczącej wówczas pół wieku kwestii ziem utraconych w wyniku przymusowego przesiedlenia plemienia tzw. Szlakiem Łez na Terytorium Indiańskie. W ślady jednego z Pięciu Cywilizowanych Narodów poszły wkrótce kolejne plemiona. W ten sposób gasnący stopniowo zbrojny opór północnoamerykańskich Indian ustąpił miejsca formalno-prawnym działaniom tubylczych Amerykanów w obronie swoich praw (choć prawa obywatelskie wszyscy amerykańscy Indianie otrzymali dopiero w roku 1924).
Chociaż początkowo złożenie każdej skargi do Sądu ds. Roszczeń wymagało osobnej zgody Kongresu, do 1946 roku przedstawiciele plemion złożyli ich blisko 200. Jednak tylko 29 z nich zostało w tym czasie rozpatrzonych pozytywnie, podczas gdy zdecydowana większość została odrzucona pod rozmaitymi pretekstami formalnymi lub była rozpatrywana w ramach przedłużających się w nieskończoność skomplikowanych procedur, wymagających m.in. kosztownych wyjazdów Indian do Waszyngtonu, konsultacji z prawnikami i zabiegania o poparcie społeczne. Jednym z pierwszych Indian, którzy zajmowali się tego rodzaju działalnością był na początku XX w. lekarz i pisarz z plemienia Lakotów Charles Alexander Eastman (Ohiyesa).