Sąd ds. Roszczeń, który przez 65 lat rozpatrywał skargi dotyczące utraconych przez Indian ziem, w narzuconych mu ograniczonych ramach prawnych nie tylko nie mógł zaspokoić dążeń tubylczych społeczności, ale po uchwaleniu w 1934 roku Ustawy o reorganizacji Indian nie był także w stanie sprostać oczekiwaniom reformatorów polityki władz wobec tubylczych Amerykanów. Dlatego w 1946 roku Kongres uchwalił ustawę o powołaniu tzw. Komisji Roszczeń Indiańskich (ang. Indian Claims Commission). Zadaniem Komisji miało być rozpatrzenie roszczeń ziemskich wysuniętych przez Indian, a nierozpoznanych dotąd przez Sąd ds. Roszczeń. Ustawa poszerzyła możliwy zakres roszczeń, wyznaczając zarazem ostateczny termin ich składania.
Zgodnie z nowymi przepisami indiańskie rady plemienne mogły swobodnie kierować roszczenia wobec rządu USA bezpośrednio do niezależnej formalnie Komisji i zatrudniać w tym celu prawników (akceptowanych jednak przez Biuro do Spraw Indian). W związku ze znaczą ilością skierowanych do Komisji skarg trzyosobową początkowo Komisję w 1967 roku poszerzono do pięciu członków, a termin zakończenia jej działalności kilkakrotnie przesuwano. Z dziewięciu osób zasiadających ogółem w Komisji tylko jedna, Brantley Blue (Indianin Lumbee) był Indianinem.