thumb|250px|Rozmowa Boga Ojca z Noem. Arras wawelski thumb|250px|Noe odurzony winem (ilustracja z Kroniki norymberskiej) thumb|250px| Budowa arki Noego Noe ( Noa, , w tłumaczeniu na pol. znaczy: „odpoczynek; pocieszenie”) – postać w religiach abrahamowych, syn Lameka i dziewiąty potomek w linii od Adama przez Seta, patriarcha, człowiek prawy i sprawiedliwy.
Biblijna historia Noego Noe jako jedyny spośród ówczesnych ludzi znalazł łaskę w oczach Boga Jahwe. Dlatego gdy Bóg sprowadził powszechny potop, mający zgładzić ludzkość, oszczędził Noego wraz z rodziną i zwierzętami. Kazał zatem Noemu zbudować Arkę, umieścić w niej rodzinę i po parze wszystkich niepływających zwierząt, aby przeczekać katastrofę. Gdy Arka została ukończona, Bóg zesłał na Ziemię wielki potop. Nieustanny deszcz podniósł poziom wody tak, że zakryła ona nawet najwyższe góry. Po 40 dniach przestał padać deszcz, a gdy po wielu tygodniach wody opadły, Arka spoczęła na górze Ararat, a Noe zszedł na ląd i złożył Jahwe ofiary z bydła i ptactwa. Bóg obiecał nie sprowadzać więcej potopu z powodu człowieka i na znak przymierza rozciągnął na niebie łuk – tęczę.