Warto zauważyć, że późniejsze sedany z tej rodziny miały handlowe oznaczenie po prostu Moskwicz 402 (a nie 425 – przy takim oznaczeniu pozostano w dokumentacji technicznej pojazdu). Przy opracowywaniu nowego Moskwicza dla przeprowadzenia dokładnych badań i testów, zakupiono sześć zagranicznych samochodów z podobnego segmentu: włoskie – Fiat 1100 i Lancia Aurelia, francuskie – Simca Aronde i Citroën 2CV, angielskie – Hillman Minx, Ford Consul i Javelin Jovett oraz niemiecki Ford Taunus. Mimo że żaden z tych samochodów nie został potraktowany jako prototyp w czystym rozumieniu, to na pewno rozwiązania techniczne stosowane w tych konstrukcjach stały się bodźcem do stworzenia nowego, oryginalnego projektu samochodu. Prototypowe pojazdy poddawano wszechstronnym próbom. Jeden z trzech doświadczalnych egzemplarzy nowego Moskwicza, po pomyślnym zaliczeniu testów fabrycznych, wystawiony został na targach WDNCh (dawne całoroczne expo w Moskwie, prezentujące osiągnięcia poszczególnych republik ZSRR). Pierwszy seryjnie wyprodukowany egzemplarz opuścił bramy MZMA 20 kwietnia 1956 roku.