Idea wspólnej tożsamości europejskiej opartej na chrześcijańskiej pojawiała się sporadycznie w myśli i politycznych projektach nowożytnych, u takich autorów jak: de Sully, Grotius, Althusius. W 1715 r. Gottfried Wilhelm Leibniz odwołał się do koncepcji res publica christiana pod przewodnictwem papieża i cesarza jako modelu federacyjnego dla europejskiej jedności politycznej.
Nowożytny katolicyzm Kościół katolicki odwoływał się do tego pojęcia w okresie kontrreformacji, m.in. w pismach Roberta Bellarmina. W nowożytnej teologii katolickiej res publica Christiana odnoszona była do samego Kościoła traktowanego jako wspólnota doskonała (communitas lub societas perfecta). Pojęcie pojawiało się m.in. w papieskich encyklikach, np. Christianae reipublicae salus Klemensa XIII (1766) czy Sapientiae christianae Leona XIII (1890). W 1849 r., zwolennicy ultramontanizmu opisywali papieża Piusa IX jako przywódcę odrodzonej res publica Christiana.