W skład wyposażenia standardowego wchodził dwuzakresowy radioodbiornik oraz zegar, umieszczony na podsufitce, nad lusterkiem wstecznym, między odchylanymi osłonami przeciwsłonecznymi. Moskwicz 407 używany był ponadto w radzieckim sporcie samochodowym, także w wariancie z mocniejszym silnikiem 67 KM – oprócz zawodów lokalnych, uczestniczyły w takich rajdach, jak 1000 jezior, Akropolis i Monte Carlo, aczkolwiek bez większych sukcesówL. Szugurow, Awtomobili..., s. 72.
Samochód miał specjalnie wyposażone wersje takie, jak taksówka 407T, wersja dla inwalidów z ręcznym sterowaniem 407B, samochód pomocy medycznej 407M, eksportowa wersja tropikalna 407Ju. Odrębnymi wersjami było kombi Moskwicz 423N, furgon Moskwicz 430 i ciekawe małoseryjne warianty terenowe z napędem 4x4: sedan Moskwicz 410N i kombi Moskwicz 411.
Od grudnia 1962 rozpoczęto produkcję pokrewnego nowszego modelu Moskwicz 403, o takim samym nadwoziu, lecz nowszych podzespołach, który zastąpił w 1963 model 407.