W odróżnieniu od zwykłego osobowego Moskwicza, otrzymał on wysokie zawieszenie zależne, ze sztywnymi osiami na półeliptycznych resorach podłużnych. Większe obciążenia pochodzące od zawieszenia wymagały wzmocnienia elementów nadwozia. Napęd na przedni most był dołączany, samochód posiadał też reduktor terenowy i terenowe opony z gruntozaczepami. Dźwignia skrzyni biegów została przeniesiona z kierownicy na podłogę.
Produkcję Moskwicza 410 rozpoczęto w pierwszym kwartale 1957 roku. Początkowo pojazd posiadał stary dolnozaworowy 4-cylindrowy silnik o pojemności 1220 cm³ i mocy 35 KM stosowany w modelu 402. Maksymalna prędkość samochodu wynosiła 85 km/h. W roku 1958 zastąpiono go przez model 410N (ros. 410Н) z silnikiem o pojemności 1358 cm³, który pozwalał osiągnąć moc maksymalną 45 KM, pochodzącym z nowego modelu Moskwicz 407. Ten model osiągał prędkość do 90 km/h. Podobnie jak bazowy model 407, Moskwicz 410N otrzymał w 1960 roku nową chromowaną kratę atrapy chłodnicy w miejsce chromowanej poziomej belki we wlocie powietrza. Od 1958 roku rozpoczęto też produkcję wariantu Moskwicz 411 z nadwoziem kombi, pochodzącym od Moskwicza 423 (nie było oznaczenia modelu 411N, gdyż Moskwicz 411 od początku miał 45-konny silnik).